July 17, 2026

Ako ito, si Jerimiah. Nais ko kayong kausapin nang may paggalang, pero may katatagan din na mula sa ating pananampalataya at sa aral na narinig natin kagabi sa pagsamba.

Ipinaalala ng ministro na hindi mahalaga kung sino ang nanonood—ang Diyos ang tunay na nakakakita ng lahat. Walang tao ang makakapagbigay ng kasiguraduhan ng kaligtasan. Ang mga opisyal ay inilalagay ng Diyos upang gabayan ang mga kapatid tungo sa kabanalan, hindi para magpasikat o magpasaya ng tao. Kaya kapag may paalala mula sa amin ni Jenny, hindi ito pagyayabang—bahagi ito ng tungkuling ibinigay ng Diyos.

Tinalakay din ang pagtitiis at pasensya. Ibinibigay ng Diyos ang pagpapala sa mga marunong magtiis nang may pananampalataya. Pero kapag tayo ay nagpa‑panic, nagrereklamo, o sinusubok ang Diyos, lumalayo na tayo sa Kaniyang kalooban. Tatay, noong sinabi mo na “Kung bata pa ako, sana nagawa ko ito o iyon,” iyon ay pag‑question sa plano ng Diyos. Nanay, kapag sobra ang pag‑aalala mo, mismong aral ang nagsabi—ilagak muna sa Diyos ang iyong mga kabalisahan, hindi sa huli.

Lahat tayo dumadaan sa hirap sa buhay. Pero ang kahirapan ay hindi dahilan para mag‑isip nang negatibo. Sa katunayan, iyan ang panahon na dapat mas matatag ang ating pananampalataya, dahil iyan ang oras na sinusubukan ng diyablo na magtanim ng mga bagay sa puso at isipan natin para lumaban sa Diyos. Ang negatibong pag‑iisip, paninisi, pagkainis, at pagtatanim ng sama ng loob ay hindi asal‑Kristiyano. Mga pagpili iyan—hindi aral ng Diyos.

At kung ano man ang sinasabi o ginagawa ninyo sa bahay, lalo na sa harap ng apo ninyo—ang anak ko—mahalaga iyon. Kahit bata pa siya, matalino siya at mabilis matuto sa nakikita at naririnig. Kaya kailangan ninyong sundin ang direksiyon namin ni Jenny sa pagdidisiplina sa kanya. Sa bahay namin, kami ni Jenny ang may pinakamataas na tungkulin sa pagpapalaki sa kanya. Hindi pwedeng ibalik sa mga nakasanayan ninyong paraan. Ang disiplina ay dapat naka‑ugat sa aral ng Diyos, hindi sa emosyon, takot, o lumang gawi.

Pero ang disiplina ay hindi lang para sa bata—para rin sa matatanda. Kailangan ninyong disiplinahin ang sarili ninyong puso at isipan. Kapag nagawa ninyo iyon, mas magiging malinaw ang maraming bagay sa buhay dahil ginagabayan ng Diyos ang mga Kristiyanong may disiplina. Gusto ng Diyos makita kung gaano tayo katatag, kung gaano tayo ka‑consistent sa kabanalan, at kung gaano tayo kahandang itama ang sarili.

Gusto ko ring linawin: Hindi ko kayo ina-attack. Pero inaamin ko—nagagalit ako minsan. At iyan ay kailangan ko ring ayusin. Nagagalit ako dahil nakaka‑frustrate ang sitwasyon, dahil hindi ninyo makita o maintindihan ang pinipilit naming ipaliwanag. Nalalabo ang pag‑iisip ninyo dahil sa emosyon, negatibidad, at mga nakasanayang gawi sa loob ng maraming taon.

Ngayon, Nanay, kailangan ko ring sabihin ito nang malinaw: Sinabi mo na lumaki ka na hindi bully. Pero sa bahay namin, ang nagiging asal mo ay hindi na paalala—nagiging demands. At ang demands na iyon ay hindi galing sa pananampalataya, kundi galing sa kagustuhan mo para gumaan ang pakiramdam mo. Kapag hindi nasusunod ang gusto mo, napapansin namin na tumatawa ka—hindi dahil masaya ka, kundi dahil depensa mo iyon sa sarili mo.

Halimbawa: noong nasagi mo ang driver side sa gas station, tumawa ka. Hindi iyon tamang tugon sa isang seryosong pangyayari. Iyan ang mga ugali na kailangan mong pagnilayan—ang pag‑unawa sa bigat at seryosidad ng buhay, at ang pagharap sa mga sitwasyon nang may disiplina at kabanalan. Hindi pwedeng takasan ang responsibilidad sa pamamagitan ng tawa o biro.

At isa pa: Kahit kapatid o opisyal ang nag‑cocorrect sa inyo, ang pagtawa, pag‑brush off, o pag‑balewala sa paalala ay hindi makakabuti. Hindi iyon tanda ng pag‑unawa, hindi iyon tanda ng paggalang, at lalong hindi iyon tanda ng pagiging Kristiyano na seryoso sa kaniyang pananampalataya.

Ang Diyos ang naglalagay ng opisyal sa Iglesia. Kung ang paalala ay galing sa opisyal, ang pagtanggap o pagtanggi mo ay hindi sa tao — kundi sa Diyos mismo. At kahit anong gawin mo, alam ng Diyos ang mga pinipili mo — kung tinatanggap mo ba Siya nang seryoso, o inuuna mo ang emosyon, pride, o depensa.

At dito papasok ang isang napakahalagang punto: Kung ayaw ninyo sa gabay ng opisyal na mismong Diyos ang naglagay sa Iglesia, kailangan ninyong suriin ang laman ng puso ninyo. Ang pagkainis, pagdududa, o pagtutol sa paalala ng opisyal ay hindi galing sa Diyos. Kapag tinatanggihan ang gabay ng opisyal, may mali sa espiritu na dapat itama.

Sa paglipas ng mga taon, nabuo ang mga gawi—pagpa‑panic, negatibidad, demands, pag‑iwas sa pag‑reflect, paninisi. Pero ang pagsamba ay para palakasin tayo, hindi pahinain. Kapag paulit‑ulit ang paalala ng ministro, ibig sabihin inuulit ng Diyos ang Kaniyang mensahe: magbago, huwag manatili sa dati.

Ang mga paalala ay hindi pang‑aaway. Paalala lang—simple, malinaw, at para tulungan kayong maunawaan ang kalooban ng Diyos. Kapag nakinig kayo, nag‑reflect, at nag‑apply, nakikita iyon ng Diyos. Kapag hindi, nakikita rin Niya iyon.

Bilang magulang, bilang mag‑asawa, at bilang matagal nang mga kaanib sa Iglesia Ni Cristo, sana tanggapin ninyo ang mga paalalang ito nang seryoso. Hindi dahil galing sa akin, kundi dahil galing sa aral na narinig nating lahat.

Morning , I read to front of tatay this is nanay thank you for the message jeri its nice to reflect ,we know we are not getting younger ,but experiences we encounter in Life is different now before we raise our 4 children to the teaching of our Lord God we know we are not perfect parents but we struggle a lot in raising them with our own way what is good for them .That's why we are happy they grown up now and they have their own choices,Now both tatay and me are now in another Chapter of our Life ,here in America ,this is another struggle living here is different struggle in our Life specially we are in Prime stage of our Life ,getting to know people with different Culture ,the language adjusting, attitude ,culture shock thats matters the most all we ask from you are "UNDERSTAND US"we also know you are also struggling in Life ,but the Happiest moment when tatay and me when we worship to our Almighty GOD,and we thankful that you jeri and jenny hold an office and jenny come back to her choir member we are happy to both of you .

The only thing I pray to our Lord ,"Let our Heart remain Humble,Kind to every one ,Patience, Calm ,Let the Christian Culture always bear in our Mind and Heart.

We admit me and tatay has flaws ,and sometimes we panic because as I've said we still adjusting here the attitudes that we see are different .

When it comes to Journey she is our grand kid we take care of her and I teach her the rigth thing

I never teach her to say words that is not rigth because she is smart ,I apologize if we have sometimes argue something to tatay but it would not be happen again because when I say it I do it emediately to cut so it will be happy again

This message of mine is coming from my heart .As what your message ran to you are the high official of your house ,we don't forget we are only guest here in your house thank you for helping us my family .God Bless Us

Nanay, Tatay, salamat po sa pagbabasa ng mensahe ko at sa pagbabahagi ng saloobin ninyo. Naiintindihan ko na malaking adjustment ang paglipat ninyo dito sa America — bagong kultura, bagong wika, bagong kapaligiran. Alam ko pong hindi iyon madali, at nirerespeto ko ang mga pinagdadaanan ninyo.

Pero kailangan ko pong magsalita nang mas matatag dahil ito ay tungkol sa pagpapalaki namin sa aming anak na babae at sa espirituwal na direksiyon ng aming tahanan. Ang pag‑unawa ay dapat dalawang panig. Kung humihingi po kayo ng pag‑unawa sa sitwasyon ninyo, kailangan ninyo ring unawain ang sitwasyon namin — lalo na ang responsibilidad na ibinigay ng Diyos sa amin bilang mga magulang.

Oo, pinalaki ninyo ang inyong mga anak sa paraang alam ninyong tama, at ngayon ay may kanya‑kanya na silang desisyon sa buhay. Pero hindi ibig sabihin na ang dating paraan ay dapat naming sundin. Ang aral ng Iglesia ay malinaw: ang disiplina ay dapat naka‑ugat sa utos ng Diyos, hindi sa nakasanayan, hindi sa emosyon, at hindi sa kung ano ang komportable. At bilang mga magulang, kami ni Jenny ang mananagot sa Diyos sa landas na tatahakin ng aming anak — hindi ang sinuman.

Hindi namin pwedeng gamitin ang lumang paraan ng pagpapalaki. Nagbago ang panahon, at higit sa lahat, ang espirituwal na pamantayan na sinusunod namin ay dapat nakaayon sa aral na tinatanggap namin ngayon. Mabilis matuto ang aming anak, at lahat ng nakikita at naririnig niya sa bahay ay humuhubog sa puso niya. Kaya kailangan ninyong igalang ang direksiyong itinatakda namin.

Mahal ninyo ang apo ninyo, at nagpapasalamat kami doon. Pero ang pagmamahal ay dapat may kasamang disiplina, linaw, at pagsunod sa aral ng Diyos. Anumang gawain o asal na taliwas sa Iglesia o taliwas sa Diyos — kahit hindi sinasadya — ay hindi pwedeng maging bahagi ng pagpapalaki sa kanya.

Masaya kami na ang pagsamba ay nagbibigay sa inyo ng kagalakan. Pero ang pagsamba ay may kasamang responsibilidad. Ang aral ay hindi lang para sa ginhawa — kundi para sa pakikinig, pagninilay, at pag‑apply. Kapag ang paalala ay galing sa opisyal, galing iyon sa Diyos. At kapag ang paalala ay galing sa amin bilang magulang, galing iyon sa tungkuling ibinigay ng Diyos sa amin.

Matatag na Paalala — Tungkol sa Komunikasyon

At may isa pa akong kailangang bigyang‑diin — mula pa noong dumating kayo dito sa America, ang pinakamalaki at pinakamatagal ko nang paalala ay ang kahalagahan ng komunikasyon.

Ang komunikasyon ang pundasyon ng disiplina, pagkakaunawaan, at pagkakaisa sa pamilya. Kapag walang komunikasyon, nagkakaroon ng pagkalito, sama ng loob, at maling akala. At iyan ang paulit‑ulit na nagiging problema.

Hindi ito bago — matagal ko na itong sinasabi. At hindi lang ito galing sa akin. Sa nakaraang pagsamba, sinabi mismo ng ministro: “Kung may tungkulin ka sa Iglesia, hindi ka dapat manahimik.”

Kung ang may tungkulin ay hindi dapat manahimik, lalo na sa loob ng pamilya. Lalo na sa pagpapalaki ng bata. Lalo na sa pag‑iwas sa problema. Lalo na sa pag‑apply ng aral.

Kaya Nanay, Tatay — ang malinaw na direksiyon namin ay: Dapat may komunikasyon. Dapat may pag‑uulat. Dapat may pag‑amin. Dapat may pag‑reflect. Hindi pwedeng tahimik. Hindi pwedeng maglihim. Hindi pwedeng mag‑assume.